Vriendschap

DINSDAG 24 JULI 2018

Ik denk dat het ergens in 1988 geweest is. In die tijd deed ik een opleiding in Leeuwarden en reed daar elke dag naartoe. Een vrouw uit de buurt in Makkum was na een tragisch persoonlijk voorval ook met een opleiding begonnen en carpoolen is dan de meest logische keuze. Ook minder saai want je hebt het onderweg over van alles. Ik was er dus al snel achter dat haar man op dat moment thuis zat en gitaar speelde. Omdat ik daar nog niet zo heel lang geleden mee begonnen was, na ijdele pogingen een blokfluit, klarinet, elektronisch orgel en akoestische gitaar als boeiend te zien, kwam het ervan ‘dat we maar eens af moesten spreken’.

Er was wel iets van een klik. Totaal verschillende karakters, maar waar we eerst muziek als gemeenschappelijke deler vonden, bleek er later een vriendschap te ontstaan die voor ons beide bijzonder was. Die eerste jaren was het muziek maken, heel veel praten over van alles, we maakten mee dat we allebei kinderen kregen (nou ja, de vrouwen in ons leven dan..) en vanwege beide een wat gammele rug hebben we in die tijd nogal veel in een sportschool rondgehangen en later in een zwembad. Dat laatste was dan weer traumatisch, voor mij dan, omdat ik natuurlijk mijn contactlenzen niet in kon houden en hij mij met opmerkingen als ‘Jeee, zie je die? Oh nee’ wees op verschillende zwembadgasten. Maar goed, het ging om de gezondheid…

Uiteindelijk was ik minder vaak in Makkum vanwege verhuizingen, werk, school en weer werk maar ondanks dat bleef het een bijzondere vriendschap. Elkaar maanden (en zelfs een keer een jaar) niet zien, binnenkomen en het gesprek oppakken alsof het gisteren was. We hebben elkaars strubbelingen gezien en de hoogtepunten. En natuurlijk was hij altijd ondersteunend als het op muziek aankwam. ‘Ik kan je niks meer leren, maar…’ en dan volgde er een uitgebreide uiteenzetting over wat hij verstandig vond. Afgesloten met ‘als ik dat talent had gehad had ik in Amerika gezeten’. Als ik iets negatiefs moet zeggen dan is het dus wel zijn inschattingsvermogen van dat soort dingen.

25 jaar na die eerste kennismaking kreeg hij te maken met medische rampspoed. Een tumor dat grotendeels operatief verwijderd kon worden, maar de rest werd bestraald. Nogal hevig. Sindsdien was er vooral pijn die steeds erger werd en nauwelijks te onderdrukken was. Een stap naar de NVVE twee jaar terug als vangnet..

Een week of drie geleden kreeg ik een whatsapp bericht dat het niet meer ging. De zondag erna ben ik bij ze op bezoek geweest. We hebben het eigenlijk over van alles gehad en kwamen er achter dat we zelfs als we zochten elkaar eigenlijk niets kwalijk konden nemen. Geen onuitgesproken ergernissen of wat dan ook. Misschien zou ik het op dat moment ook niet gezegd hebben als het wel zo was, maar ik kon en kan niets bedenken.

Een week later kreeg ik een bericht. Vrijdag 20 juli, 10:00 zou het gebeuren. Vorige week maandag (16 juli) ben ik nog een keer richting Makkum gegaan. De energie was op dus na ongeveer een half uur ben ik weer weg gegaan. Hij liep mee naar de auto en omhelsde me. ‘Ik hou van je man’. Veel meer dan iets terug mompelen kon ik niet echt maar dat was wel oké. Ik ben weggereden en heb dat laatste beeld nog steeds op mijn netvlies.

Afgelopen vrijdag was… onwerkelijk. Vanaf een uur of 10 wist ik niet of alles door was gegaan of misschien toch ook wel niet. Die uren kon mijn werk me niet echt afleiding brengen eigenlijk. Ongeveer half drie kreeg ik het bericht dat het voorbij was. Morgen is de uitvaart. Maar het afscheid hebben we al gehad.